Uit TheaterEncyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken


Jean Racine (La Ferté-Milon, 21 december 1639 - Parijs, 21 april 1699) was een Frans toneelschrijver, een van de "grote drie" van de zeventiende eeuw in Frankrijk (samen met Molière en Corneille). Racine schreef voornamelijk [[tragedie]s, maar ook één komedie (Les Plaideurs).

Biografie

Racine, vlug wees geworden, werd eerst opgevoed door zijn grootmoeder Marie Desmoulins en daarna door een tante die hem doorverwees naar le Port Royal, de wieg van het Jansenisme. Met het stuk Andromaque breekt de gevoelige en ambitieuze 28-jarige auteur in 1667 definitief door als tragedieschrijver. Op dat ogenblik kon enkel het theater hem erkenning en waardering schenken. Charles Perrault zei er toen over:Cette tragédie fit le même bruit à peu près que le Cid de Pierre Corneille lorsqu'il fut présenté pour la première fois.

In 1672 wordt hij verkozen als lid van de Académie française. In 1677 na de publicatie van Phèdre komt hij in gewetensnood (crise de conscience). Hij herstelt de band met zijn vroegere leermeesters, de Jansenisten van de Port-Royal, treedt in het huwelijk en aanvaardt samen met Boileau in opdracht de verloren gegane l'Histoire du règne de Louis XIV te schrijven. In 1698 vraagt hij begraven te worden in de Port-Royal. Jean Racine sterft in 1699 en is begraven op het St. Etienne-du-Mont-kerkhof in Parijs.

Een paar eeuwen na zijn dood heeft Gabriel Fauré een melodie onder een tekst van Racine gezet. Het is een bekend lied geworden, vaak uitgevoerd door orkesten en een vierstemmig koor (sopraan, alt, tenor en bas), of vier solisten. Het heet Cantique de Jean Racine.

Bibliografie

  • Ode sur la convalescene du roi, 1663
  • La renommée aux muses, 1663
  • La thebaïde, ou les frères ennemis, 1664
  • Alexandre le grand, 1665
  • Andromaque, 1667
  • Les plaideurs, 1668 - De Pleiters
  • Britannicus, 1669
  • Bérénice, 1670
  • Bajazet, 1672
  • Mithridate, 1673
  • Iphigénie, 1674
  • Phèdre, 1677
  • Œuvres, 1679
  • Esther, 1689
  • Athalie, 1691

Bronnen